Wat een zootje... Vanaf vorige vrijdag verbeteren we met zijn allen en dat zolang het nog duurt elke dag een wereldrecord. Stel je voor. Een wereldrecord. Wij! In een landje dat op apegapen ligt. Een baard krijg je er van... Je kunt er natuurlijk – altijd in voor een grapje - ludiek over doen. En blijven doen. Je kunt van de weeromstuit Bij Sint Jacobs uit de kleren gaan, samenstromen op het Poelaertplein of dansen op de Place Saint Lambert. Of je kunt zoals nog anderen in een totale afkeer van wie ons regeert, of dat zou moeten doen, ‘ns goed in afzondering gaan. Even de andere kant opkijken. Enkel en alleen om van dat trieste potjesvoetbal dat ons huidig escadron politici te bieden heeft af te zijn. Het niet meer te moeten aanzien. Enfin, één ding dient zich aan, ook dit is een Belgische realiteit: langzaam maar zeker zie ik om mij heen én alom de moeheid in de rangen sluiten… Elke dag wat meer. Elke dag wat herkenbaarder. Op de trein en op de tram. Langs de A17 en de E40. Met teflon en beton. Met of zonder slappe lach. Op de grintweg en bij het frietkot van Verkindere lees ik steeds meer in alle ogen: Wij zijn het beu. Time ’s up. Let it be naked.
Daarom dacht ik vanmorgen – altijd in voor een mooi gebaar - op de ochtend van de 251° dag zonder regering, ik geef die De Wever ‘ns een boek cadeau. Een boek van de Engelse historicus Tony Judt met als mooie stichtende titel “Het land is moe”. Het moet niet altijd in het latijn. Maar het is natuurlijk maar de vraag of zo’n De Wever daar een boodschap aan heeft. In plaats van blind vertrouwen te hebben in de vrije markt kunnen we vertrouwen op medeburgers en de staat zelf. Dat staat er ergens in het boek. En De Wever en de vrije markt dat zijn nu eenmaal handen op één en dezelfde buik. Enfin de match sleept zich als in dat moede schuivendnaarzee-gedicht van die ouwe Antwerpenaar naar zijn absolute eind. En daar wachten ons, wat dacht je, nieuwe verkiezingen, want dat is toch wat die toekomstig burgemeester van een De Wever wil. Wat zei Jan Mulder deze week ook alweer nadat zijn geliefde Anderlecht een reeks kansen één voor één en uiterst pijnlijk de nek had omgewrongen? Jongens, hou toch op met die pirouettes in het strafschopgebied. Durf dan toch, geef dan toch die splijtende voorzet!
Well except for the name and a few other changes the story is the same one. (Neil Diamond komt straks - I am I said - weer naar Antwerpen nietwaar…). Maar misschien, heel misschien is het nu wel tijd voor iets totaal anders. Een beweging, een ramkoers, een deviatie op links of misschien wel een nieuwe partij… Die straks écht onze stem verdient!
Extern: De regeringsvorming, overal op alle plaatsen, en ondermeer ook op:
"Vanavond, na bijna honderd jaar van valse hoop en frustratie, na decennia van proberen en een jaar van volgehouden debat, heeft het VS-Congres eindelijk verklaard dat de families, werknemers en de KMO's van Amerika de zekerheid verdienen om te weten dat ziekte noch ongelukken in dit land de dromen in gevaar moeten brengen waar ze hun hele leven voor gewerkt hebben."
Dat noemen we hier nu 'ns een citaat om met het mooiste rood dat we maar kunnen vinden te omranden! Niettemin blijft de score erg veelzeggend over de Amerikaanse gedachte over solidariteit: 219 tegen 212! Hoe noem je zoiets? "Krap" misschien?
Toch een mooie vaststelling die ons voor de duur van een fijn moment mag veroordelen tot de orde van de glimlach... Tot spijt van de marketeers, de flippernichten en de regelneven (en de banen waarin zij ons, erg ordinair en net als in de jaren stilletjes, ook nu nog als kiespijnvee menen te kunnen leiden), zijn aan het eind van de lijn, nog geenduizenddoedestem-testen in staat om ons af te leiden van wat wij van voorafaan al met zekerheid wisten. Dat, ook al blijven we dagdagelijks gevat in de gezonde kortsluiting tussen wat kan doorgaan voor een ploegbeest en wat beantwoordt aan de omschrijving van de rabiate soloslimmer, dat beetje rood tenslotte toch nog altijd wonderen doet. Net... Net als op die gekneusde knie van toen.
Uit: “De man met de leesbril”. Dagboekfrasen (4). Notitie bij een stemhokwandeling.
(In de reeks: Omdat onze natgemaakte borst nooit te smal blijkt voor wat sluikreclame volgt hier wat volgt.)(Mijn eigen stemtest? Hier volgt ie: Kamer West: nrs.3, 7, 15 – opvolgers nrs.5 en 7 en voor de Senaat nrs. 23 en 24,al mag 22 na wat goeie raad natuurlijk ook!)
La Flandre profonde… Nooit gedacht dat er nog zoveel rest van een soort Vlaanderen dat maar niet voorbij wil gaan. Terwijl Nahima Lanjri bij Friedl een hartverwarmend betoog houdt voor integratie door het levendig en wel enkel over haar eigen leventje te hebben, komt het bericht dat een koppel uit Sint Niklaas zijn huwelijk niet wil ingezegend zien door de schepen van bevolking Wouter van Bellingen. Enige reden: de zwarte huidskleur van de schepen… Vlaanderen op zijn smalst. Het diepe duister, de gecrispeerdheid lijkt hier een aantal harten maar niet te kunnen verlaten… Noor, zo heet het vierjarig dochtertje van Nahima Lanjri. Symbolisch zo genoemd, naar de koningin van Jordanië. Als link tussen het Westen en de Arabische wereld… Uren later, avond al, knip ik om vijf voor acht al de lichten uit. Hier en nu… La Flandre Profonde. Gehuld in duisternis. Vijf minuten rust voor de planeet. Moet kunnen. Een schoon gebaar voor wie net als ik, levend met de geest van de ouwe soisantwietard, goedgelovig blijft en in zichzelf gekeerd de kansen van hele planeten raamt. Vijf minuten later gaat het licht weer aan. Opnieuw in het volle kunstlicht zit ik. Als gekneveld. Zeer stuitend plots de gedachte dat dat koppel in Sint Niklaas straks misschien zelf ook wel een kind op de wereld zet.
Met statistieken sla je met gemak een volbloedlandman van zijn paard. En toch is het hallucinant om te beseffen dat in een recente peiling nog slechts 47 procent van de Vlamingen zegt nooit op het Vlaams Belang te zullen stemmen… In een half jaar tijd is het percentage van mensen die het niet zo goed meer weten daarmee alweer met 8 procent gezakt. Wat is er in de voorbije zes maanden gebeurd waardoor, het is sterker dan mezelf, de zwartgalligheid en het chagrijn bezit hebben genomen van nog ‘ns 8 procent van de Vlamingen? Zelf zou ik het niet weten. Dat de peiling verricht werd in volle kartelcrisis (u weet wel de schaamtelijke Cd&V/Nva vaudeville) en nog voor de belabberde onafhankelijkheidsuitzending van de Rtbf kan een uitleg zijn. Maar of dat, en de foutenmarge van 2,5 procent die de peiling, en bij uitbreiding elke peiling, naar verluidt heeft, wel alles verklaart blijft zeer de vraag. Het bericht past in elk geval bij het periodieke schaamrood dat mij hier op geregelde tijdstippen fluks naar de keel weet te grijpen.
Bericht aangetroffen in de Nieuwbrief van de Morgen van zo 17/12/2006
1. Na de kleine Nucleus-crash van 18/03/2005 zijn alle daar aan voorafgaande reacties op deze bladzijden verloren gegaan. Jammer maar helaas!
Sindsdien - wat had je gedacht - zijn we gewoon opnieuw begonnen.
2. Zoals men merken kan is op deze blog de "comments-moderatie" van toepassing. Dit heeft te maken met een aantal 'wrange' reacties uit het verleden. Alweer jammer maar helaas! En bedankt voor het oefenen van wat geduld!
ook nu nog als kiespijnvee menen te kunnen leiden), zijn aan het eind van de lijn, nog 
