Weggewaaid
Over het gedicht (7)
Of het slim is een uitspraak te doen? Of het
überhaupt slim is om uitspraken te doen waaraan je ook nog ‘ns een zekere geldigheid in de tijd wil meegeven? Dat is het niet natuurlijk. Elke uitspraak is van meetafaan gedoemd om een nieuwe én vaak ook tegenstrijdige uitspraak op te roepen. Dat weten we. En toch lijkt het mij een absolute noodzaak om de dingen telkens toch maar weer te noteren. Te formuleren! Bijna tegen beter weten in.
Te noteren! Vanmorgen dus bij wijze van voorbeeld opgeschreven: “
Zelfvertrouwen is voor verliezers” (in het eigengereide idioom van vandaag klinkt dat tegenwoordig meer als “
Zelfvertrouwen is voor losers”)… Een uitspraak om telkens weer om te draaien en te bekijken, zolang tegen het licht te houden tot ze warempel ook nog ‘ns steek begint te houden. Wat woorden achter elkaar gezet. In de onverbiddelijke logica van een zin. Een aanhef voor wat daarna moet komen. Uiterst geschikt voor wat enkel bruikbaar is voor wat nog niet is weggewaaid in een gedicht. En daardoor net zo waar als zou je van hun inhoud het komplete tegendeel beweren.
(...)
Labels: Over het gedicht
Weerhaakjes
Over het gedicht (6)Waarom ik niet van die mooie gedichten hou waaraan niet van die kleine, minuscule,
minkukeltjes van weerhaakjes zitten? Omdat ik,
tout court, de schoonheid zelf niet vertrouw als er geen weerhaakjes aan zitten? Of meer nog, omdat de schoonheid die er in geslaagd is zich zo voor te doen alsof het schoonheid is waaraan geen randje zit, niet mijn schoonheid is?
Het zijn 3 vragen; maar het blijft wel 1 en dezelfde (zondagse) veronderstelling.
Labels: Over het gedicht
Blad van een plataan
Over het gedicht (5)
Wat het zal worden hoeft geen betoog. Alles draagt het in zich nog voor het bestaat. Het registreert en spreekt over wat er gebeurt. Maar net zo goed over wat er kan gebeuren of wat er is gebeurd. Of wat er nooit gebeurd zal zijn.
Omdat je het niet eerder hebt verwoord.
Van de toren blazen. Zich aan zijn woord te houden. Van zijn tak te maken. Aangeschroefd. Uitverkoren raken als alles, als het allerlaatste, wat men iemand (& zijn geslacht) aan zal doen. Onder ogen zien wat de tijd heeft
uitgemeten. Met jou en met een ander netzogoed… Naar
Trial & Retribution kijken als het moe is. En de avond oud. Op andere dagen – de iets heldere, de iets lichtere van toon – zal het lezen in zichzelf.
Le Bouc émissaire,
Gezant van Bloemendale,
de Kringen van de Kroon… De oude Pasternak van onder het stof geklopt. Krijgt Vrijgeleide. Troebnikov-steeg. Blad van een plataan. Denkt: ook
Century Gothic Punt 10 is een mooie om het allemaal maar ‘ns een keer vast te leggen. Voorgoed en voor zeker, in en aan zichzelf genoeg. Aan de pillen zitten, van de drank afkomen, het op de heupen hebben, onbevangen en zwaar te moede aan het hoofd geraakt… Alles komt voor, alles moet er in.
The music en the boose. Hellegat en Bronx, Kamperfoelieveld, Mosco, de uitkanten van het ongeschreven dorp in het ongeschreven huis. Op de zolders van dat huis getuigt het permanent archief. Archief dat enkel levend wordt bij de gratie van jouw komst. Uitgelezen. Uit de bloem verwaaid. Het woord
doodgemoedereerd, het woord
uitgemergeld en het woord
verkorven verdragen in onze ogen eindelijk opnieuw het licht. Het gezelschap van elkaar. In het gedicht.
Moeilijk om wat ligt te vergaan nieuw leven in te blazen. Maar het moet!
Labels: Over het gedicht
Touw dat klimt
Over het gedicht (4)Er zijn dagen dat je het niet meer zien kunt, of horen, het gedicht. Omdat het ruikt zoals het ruikt. Naar aarde en onverbloemd heelal. Teelten. Omdat het gedragen wordt door een adem die je herkent, en die geen andere is, noch kan zijn, dan enkel die van jezelf. Omdat het er niet anders uitziet dan hoe het oogt. Omdat het spartelend en springend – kleine motor, godentoorn - binnen de lijnen die het beperken moet, elke eland- en eilandproef doorstaat. Omdat het met kracht geen andere kant meer op kan dan de weg die het is gegaan… Gedicht: Leiband, touw dat klimt. Gehangen hoofd.
Labels: Over het gedicht
En zo gebeurt het
Over het gedicht (3)
En zo gebeurt het dat het gedicht ook op zijn juiste plaats gaat staan. In de buitenwereld. Dat het gedicht de plaats bereikt die het beschoren is. Uitgesneden. Vermomd. Gedicht.
Labels: Over het gedicht
Klopt
Over het gedicht (2)
Uitspraak die zich laat noteren. Op de maat van een intuïtie waarvan je weet dat je ze vertrouwen kunt. In de spanning van het onbewaakte ogenblik. Zonder remming, zonder gêne… Voor de vuist weg en dan nadien, vast te stellen, dat ook zonder enige bewijsvoering, zonder dat je restricties hebt in te bouwen, alles klopt. En zo staat er alweer wat er staat:
“
Het gedicht is intelligenter dan jij ooit zal zijn.”
Labels: De dingen van mijn taal, Nootboek, Over het gedicht
Over het gedicht...
Eigenlijk zou je elk gedicht kunnen zien als een notitie… Een notitie bij zijn eigen ontstaan. Genese. Commentaar. Toegevoegde waarde. Veel achteloosheid met hoofdletter. Achteloosheid die zich heeft vermomd. Bestudeerde, teruggevonden achteloosheid. Zeer gearrangeerd en toch hachelijk in die rare spanning, in die kalme tussentijd van voor het ontstaan. Over het vinden wat niet te vinden is. Over het zoeken naar de laatste vorm… Velen –
verteerd door ongeduld, ambitie en nog zoveel blinde dingen meer - branden de vingers. Want alles wat niet beantwoordt aan wat voorafgaat… Alles wat voorbijgaat aan de wetten van het ontstaan die in hun beste vorm strikt persoonlijk en niet eens eerder zijn geformuleerd, is en blijft een notitie. Geen gedicht.
(Over het gedicht. Zondag 24 december 2006)Rubriek:
NootboekLabels: Over het gedicht
